LIONS OF LYCIA: FORM, MEANING, AND PRESERVATION OF RECLINING LION SARCOPHAGI IN NORTHERN LYCIA
Özet
Bu çalışma, Kuzey Likya bölgesinde bulunan yatan aslan kapaklı lahitlerin ilk kapsamlı tipolojik, ikonografik ve koruma odaklı analizini sunmaktadır. Anadolu'nun antik mezar kültürü içinde önemli bir yer tutan bu lahitler, özellikle Balboura, Oinoanda, Kibyra ve çevresindeki köy yerleşimlerinde yoğunlaşmıştır. Yatan aslan figürü, Anadolu'nun tarihsel sürecinde güç, koruyuculuk ve otorite simgesi olarak kullanılmıştır ve bu lahitlerde mezarın koruyucusu olarak tasvir edilmiştir. Bu mezarların yapımında farklı zanaatkârların etkisi görülmekle birlikte, Balboura örnekleri daha basit ve şematik, Oinoanda örnekleri ise daha ince işçiliklidir. Kuzey Likya'nın bu mezar türü, kıyıdaki ev tipi lahitlerden ayrılarak bölgesel bir kimliği yansıtmaktadır. Coğrafi dağılımları genellikle korumasız kırsal alanlarda olduğu için, modern zamanlarda tarım ve yapılaşma faaliyetleri ile yağmalama nedeniyle ciddi zarar görmüşlerdir. Bu nedenle, bu kültürel mirasın korunması için yasal önlemler, dijital belgeleme, saha koruması ve toplumsal farkındalık çalışmalarının bütüncül bir şekilde planlanması gerekmektedir. Çalışma, bu lahitlerin 1. ila 3. yüzyıllar arasında yapıldığını ve Roma döneminin Anadolu kültürel yapısındaki etkisini yansıttığını belirtmektedir. Ayrıca, bu tür lahitler Anadolu’nun katmanlı funerary geleneklerinin korunması ve bölgesel miras yönetimi açısından önem taşımaktadır.
This study presents the first integrated typological, iconographic, and conservation-focused analysis of the reclining lion-lid sarcophagi found in Northern Lycia. These funerary monuments, concentrated mainly around Balboura, Oinoanda, Kibyra, and neighboring rural settlements, occupy an important position within Anatolia's ancient funerary culture. The reclining lion motif has historically symbolized strength, guardianship, and authority in Anatolian art and here serves as a protective emblem atop the sarcophagus lids. The sarcophagi show variations in craftsmanship, with the Balboura examples being more schematic and the Oinoanda ones reflecting more refined Roman influences. This type of sarcophagus marks a distinctive funerary expression for Northern Lycia, differentiating it from the coastal Lycian tomb styles. Distributed predominantly across vulnerable, unprotected rural landscapes, these monuments face threats from agricultural practice, construction, and looting, necessitating urgent protective measures including legal frameworks, digital documentation, onsite conservation, and community engagement. The sarcophagi date mainly from the 1st to the 3rd centuries CE, coinciding with the Roman provincial era and evidencing cultural integration yet local identity preservation. Their safeguarding contributes to protecting Anatolia's layered funerary heritage and enhancing regional heritage management aligned with international standards.
Atıf bilgisi
SEBAHATTIN KUCUK. (2025). LIONS OF LYCIA: FORM, MEANING, AND PRESERVATION OF RECLINING LION SARCOPHAGI IN NORTHERN LYCIA. Bidge Yayınları. DOI: 10.70269/WS8M2EFQRP94
