MAKSİLLOFASİYAL DOKU MÜHENDİSLİĞİ YAKLAŞIMLARI: KEMİK REJENERASYONUNDA DENTAL FOLİKÜL VE PULPA KÖK HÜCRELERİNİN POLİKAPROLAKTON İSKELELERDEKİ PERFORMANSI

Özet

Bu çalışma, maksillofasiyal kemik dokusu mühendisliği alanında, özellikle dental folikül ve pulpa kök hücrelerinin polikaprolakton (PCL) iskeleler üzerindeki performansını karşılaştırarak kemik rejenerasyonunda en uygun kombinasyonun belirlenmesini amaçlamaktadır. Maksillofasiyal bölgede kemik defektlerinin rekonstrüksiyonu zorlayıcıdır ve mevcut yöntemlerde otolog kemik greftlerinde donör alan morbiditesi gibi sorunlar mevcuttur. Doku mühendisliği, sentetik biomateryaller ve kök hücrelerin birleşimiyle bu sorunlara yenilikçi çözümler sunmaktadır. PCL, biyouyumlu, biyobozunur, mekanik dayanımı yüksek bir polimer olarak dokuların rejenerasyonunda önemli bir iskelesel yapı sunar. Dental pulpa (DPSC) ve dental folikül (DFSC) kaynaklı mezenkimal kök hücreler, kemik rejenerasyonunda yüksek osteojenik potansiyele sahip uygun hücre kaynaklarıdır. Çalışmada, farklı yapısal özelliklere sahip PCL iskelelerde DPSC ve DFSC hücrelerinin canlılık, proliferasyon ve tip I kollajen sentezi açısından performansları karşılaştırılmıştır. Sonuçlar DFSC'nin, özellikle nanoyapılı PCL iskelelerde, daha yüksek proliferasyon ve kollajen sentezi ile üstün performans sergilediğini göstermiştir. Bu durum, dental folikül kök hücrelerinin embriyolojik gelişim özelliklerinden kaynaklanan doğal osteojenik yeteneklerini yansıtmaktadır. Nanomesh PCL iskelelerin, hücre tutunma ve farklılaşmasını destekleyen biyomimetik mikroçevre sağlaması, kemik doku mühendisliği uygulamaları için önemli bir avantajdır. Çalışmanın devamında in vivo deneylerle bu bulguların desteklenmesi ve klinik uygulamalara entegrasyonu önerilmektedir. Bu çalışma, maksillofasiyal kemik rejenerasyonu için dental kök hücreler ve PCL iskelelerinin birlikte kullanımında yeni stratejiler geliştirilmesine katkı sağlamaktadır.